Udo większe, niż kiedyś.

Budzę się.

Za oknem taka prawie wiosna.

Ciebie nie ma.

Uczysz ludzi o różnicach między

perplexed a confused.

Dotykam swojego uda.

Jest większe, niż kiedyś.

Pierwsze zajęcia dopiero o 16.

Co począć z całym dniem?

Myślę sobie, że gdybyśmy mieli dziecko,

wtedy nie miałabym tych wszystkich pytań

o sens życia i o to którędy biegnie moja droga.

Zawsze myślałam o sobie jako o niespełnionej pisarce.

Wciąż nie piszę.

Oczy bolą mnie od komputera.

Smucę się w brudnym mieszkaniu

i tęsknię do oceanu i dziecka.

Naprzemiennie.

Przede mną blado-fioletowe tulipany się chyboczą w wazonie

ze słoika na stoliku z Ikei.

Nasze życie nie jest takie jak z katalogu z Ikei,

ale przynajmniej stolik mamy.

Kawa wystygła w filiżance.

Wielkie miasto rozbudzone.

Chłód na moich dłoniach

- okno otwarte.

A gdybym była w innym kraju?

A gdybym miała dużo pieniędzy?

A gdyby mnie kto inny wychował?

Kim bym wtedy była?

Czy byłabym szczęśliwa?

Kura domowa

Jestem kurą domową

w białym szlafroku

i turbanie z niebieskiego ręcznika

Wstałam późno

Wypiłam czarną kawę z odrobiną cukru

Wystawiłam zegarki na sprzedaż w internecie

Teraz słucham deszczu zza okna

jak dzwoni delikatnie o parapet

i jak zaczyna uderzać coraz mocniej

Lakier na moich paznokciach poodpryskiwał

szczególnie na czubkach

pewnie go zjadłam

Naczynia wysypują się brudne

ze zlewu

Siedzę na kanapie

Piszę wiersz

Ach gdybym paliła

to bym się wychyliła przez okno

i paląc patrzyłabym z wyższością

na beton pode mną i ludzi

których nie widzę

Wyobrażałabym sobie

że niczym paryska myślicielka

tworzę historię

snując swe myśli i sądy

Jestem polskim

nieodkrytym jeszcze talenciem

grzeczną wychowanką systemowej edukacji

owocem miłości "to chyba to"

Choruję na niemoc

i uszczerbki w poczuciu własnej wartości

Jak wszyscy

Ale przynajmniej mogę napisać wiersz

i pomarzyć że jestem kimś innym

Drogie naczynia już do was idę

Mocząc rękawy szlafroka

Przywrócę wam waszą godność

wodą gąbką i płynem

Skrzydła jak skały

Jesiennie dziś

Sennie

Deszcz pada, zimny wiatr przemarza ciała...i kości

Na coś czekam

Nie przyjdzie to stamtąd albo tam albo wtedy 

To żyje we mnie

pełne radosne gotowe

I czeka aż się obudzę

Śpiące skrzydła

stają się ciężkie jak skały

Nie można o nich zapomnieć, bo są

i ciążą

Kiedy się je odetnie pzostaną blizny

i pewnego rodzaju kalectwo

Więc się nimi porusza od czasu do czasu

cudacznie nieudacznie

I się marzy o śnie na wieki i na zawsze

Albo nagłym przebudzeniu do szalonego lotu

Kto miał nas nauczyć latać i nie nauczył?

Albo kto sprawił, żeśmy zapomnieli

jak rozpościerać skrzydła i wzbijać się w powietrze tysiąca możliwości...?

Transmisja

„Zanim otworzysz usta,

twoja mowa jest już ukończona.

Zanim zrobisz krok,

już jesteś na miejscu”.

Wachlarz oddechu

pozwala

chmurom płynąć.

Jestem chmurą czy niebem?

Oddechem czy oddychającym?

Odmęty wrażeń, słów, pragnień i myśli.

Łagodny szelest oddechu

przestrzeń w klatce piersiowej

unoszenie i opadanie brzucha

Twoje niebieskie oczy.

W złotym świetle

na zawsze razem

takie same czy różne?