Udo większe, niż kiedyś.

Budzę się.

Za oknem taka prawie wiosna.

Ciebie nie ma.

Uczysz ludzi o różnicach między

perplexed a confused.

Dotykam swojego uda.

Jest większe, niż kiedyś.

Pierwsze zajęcia dopiero o 16.

Co począć z całym dniem?

Myślę sobie, że gdybyśmy mieli dziecko,

wtedy nie miałabym tych wszystkich pytań

o sens życia i o to którędy biegnie moja droga.

Zawsze myślałam o sobie jako o niespełnionej pisarce.

Wciąż nie piszę.

Oczy bolą mnie od komputera.

Smucę się w brudnym mieszkaniu

i tęsknię do oceanu i dziecka.

Naprzemiennie.

Przede mną blado-fioletowe tulipany się chyboczą w wazonie

ze słoika na stoliku z Ikei.

Nasze życie nie jest takie jak z katalogu z Ikei,

ale przynajmniej stolik mamy.

Kawa wystygła w filiżance.

Wielkie miasto rozbudzone.

Chłód na moich dłoniach

- okno otwarte.

A gdybym była w innym kraju?

A gdybym miała dużo pieniędzy?

A gdyby mnie kto inny wychował?

Kim bym wtedy była?

Czy byłabym szczęśliwa?