Skrzydła jak skały

Jesiennie dziś

Sennie

Deszcz pada, zimny wiatr przemarza ciała...i kości

Na coś czekam

Nie przyjdzie to stamtąd albo tam albo wtedy 

To żyje we mnie

pełne radosne gotowe

I czeka aż się obudzę

Śpiące skrzydła

stają się ciężkie jak skały

Nie można o nich zapomnieć, bo są

i ciążą

Kiedy się je odetnie pzostaną blizny

i pewnego rodzaju kalectwo

Więc się nimi porusza od czasu do czasu

cudacznie nieudacznie

I się marzy o śnie na wieki i na zawsze

Albo nagłym przebudzeniu do szalonego lotu

Kto miał nas nauczyć latać i nie nauczył?

Albo kto sprawił, żeśmy zapomnieli

jak rozpościerać skrzydła i wzbijać się w powietrze tysiąca możliwości...?