Wiersz o twoim (nie)umarciu

Będziesz mógł umrzeć dopiero jak Ci na to pozwolę

Po wszystkich naszych wycieczkach
W góry
Nad morze
Nad jeziora mazurskie
I do bajecznej Tajlandii

Po wszystkich kłótniach
I jak śmiać się nie będzie już z czego
Bo wszystko zostanie obśmiane

I po tym jak wychowamy psa

oraz gdy wysmakuję wszystkie

zupy świata twojego autorstwa
Wtedy gdy twoje bycie i niebycie obok
Nie będą się od siebie różniły
Bo wygasną nasze pragnienia
I wtedy gdy wiersze będę pisać o skowronkach i wróblach

A nie o tobie

Ale teraz jest jeszcze wcześnie

Można powiedzieć zaledwie poranek
Naszej miłości
Więc mnie przytul -
bo tylko tak wracam do siebie do domu

I nie umieraj zbyt wcześnie
najlepiej nigdy -
niech świat o nas zapomni

na zawsze 

Wiersz w czterech aktach.

Słyszę wiatr wdzierający się przez nieszczelność okien.

Widzę jak białe, miękkie chmury przesuwają się niespiesznie po błękitnym niebie.

Rześkie powietrze orzeźwia moją skórę,

sprawiając że drobne włoski wyciągają swe ciekawe główki ku górze.

Na parapecie stoi storczyk – prezent na „ocieplenie domu”.

W połączeniu z okalającą go okienną ramą wygląda niczym obraz.

Czy cieszy się światłem?

'''

Nie mam wielu uczuć w tej chwili w sobie

- wdzięczność za to co widzę

oraz za to że jestem bezpieczna.

Głębiej ukryty jest strach,

że niedługo przestanę być bezpieczna i

że znowu zrobiłam coś źle

- niezbywalne poczucie winy,

że się człowiek w ogóle urodził;

żyje we mnie jak małe zwierzątko

o małych płucach i wielkich oczach.

Jest też zmęczenie

wielością wyborów i brakiem instrukcji

na to jak mogę mieć szczęśliwe życie.

Wije się wzdłuż kręgosłupa

i atakuje nogi zginając je lekko,

żeby się można było wygodniej

ułożyć na kanapie.

'''

Krajobraz myśli raczej montonny:

• powinnam znaleźć pracę na etat
• albo przynajmniej posprzątać w domu
• powinnam skończyć tłumaczyć książkę
  skoro dałam słowo pomimo tego, że już mi się nie chce
• powinnam wziąć prysznic i zrobić jogę
• trzeba było zadzwonić
• teraz pomyślą, że jestem tchórzem
• nie powinnam być tchórzem
• nie pownnam myśleć, że nie powinnam być tchórzem

Ponieważ ilość powinności przytłacza,

siedzę na kanapię i patrzę przez okno.

Nie robię nic.

'''

A kiedy myślę o tobie, to zła jestem,

że w takim pośpiechu dzisiaj wyszedłeś.

Zrobiłam ci kawę,

żeby było miło.

Nie lubię gdy cię nie ma,

bo wtedy słyszę samotność

małej dziewczynki

kwilącą cicho

w ciemnej komancie pamięci.

Mix pierogów i twoja dłoń

Zamówiłam
mix pierogów wegańskich.
Piję słodko-kwaśną lemoniadę.

Za oknem słońce
i tłumy błąkających się ludzi.

Moje relacje ze światem
są dziś raczej chłodne.
Wczoraj uderzył mnie w twarz.
Dziś się na niego boczę.

W takiej to już toksycznej relacji jesteśmy -
ja i świat.

Mimo wszystko warto w niej trwać:

aby znajdować stokrotki na wycieraczce
i twoją dłoń w nocy
- tak idealnie pasującą do mojej.