Trupy

Trupy dookoła, wszędzie

jak okiem sięgnąć.

A poniżej...

tak głębiej...jakoś...

słychać dźwięk

oceanicznej toni.

Tam nic nie gaśnie

i nic nie powstaje.

Tam rzeczy istnieją zawsze -

zmieniają jedynie

kształty i imiona.

Byłaś kamieniem,

liściem,

potokiem.

Jak nie zatrzymywać

pamięci o sobie?

Pozwalać rzeczom

odchodzić w nieznane przestworza,

by stały się czymś nowym?

Kim jestem?

Czy tą historią,

którą sobie od lat opowiadam?

Czy odbiciem w twoich oczach,

które tak kocham?

Jak zaufać,

że nawet śmierć przeminie?