świetlistości!

Jak się odnaleźć
w tym deszczu
i w tej szarej mgle,
gdy słońce uciekło
do ciepłych krajów?
Nieznośna nieznośność
i ciężkość bytu
w nogach,ramionach
i głowie.

Betonową płytą
sunę w przestworza
szarości umysłu
i  sennego dymu.

Kula prowadzi
utykającą kobietę,
wykrzywiona, czerwona twarz
krzyczy na dziewczynkę.
Boli mnie żołądek.


O! Świetlistości umysłu!
Gdzie jesteś?
Podobno jesteś ze mną
zawsze i wszędzie...
więc jak to jest,
że cię nie ma
dziś?

Donikąd

Ptaki na
zimno-niebieskim
niebie.
Ani jednej chmury.

Biel ich ciał
błyszczy w rzadkim
jesiennym słońcu.

Nagość drzew.
Niewysokie
iglaste krzaki
pchane przez wiatr
- to w jedną,
to w drugą stronę.

Wysoki pusty budynek
tuż przy ulicy
jeszcze bezdomny,
niezaludniony.

Autobus,
w nim ja.
Jedziemy.

Szkoda, że nie donikąd.

Mgła

Może pewnego dnia
poczuję rześki 
smak mgły
w ustach
a jej wilgoć dotknie mnie tak
dosadnie
że się obudzę
ze snu

zawijas

Kiedy jest smutno,

to się chce zawijać

ciaśniej i ciaśniej w siebie.

Jak liść kapusty w gołąbek,

 mokry wełniany sweter w ręcznik.

W tym zawijaniu można się zapomnieć.

Przegapić moment,

gdy oddech robi się głębszy,

a ciało pragnie kontaktu ze światem.

Można się zassać w sobie,

długo nie wychodząc.

Niczym żółw który zapomniał

że poza nim też jest życie

Potrzeba czujności pantery,
by patrzeć uważnie na chmury

- zgodnie z naturą życia

słońce zawsze pojawia się  z powrotem.

Trupy

Trupy dookoła, wszędzie

jak okiem sięgnąć.

A poniżej...

tak głębiej...jakoś...

słychać dźwięk

oceanicznej toni.

Tam nic nie gaśnie

i nic nie powstaje.

Tam rzeczy istnieją zawsze -

zmieniają jedynie

kształty i imiona.

Byłaś kamieniem,

liściem,

potokiem.

Jak nie zatrzymywać

pamięci o sobie?

Pozwalać rzeczom

odchodzić w nieznane przestworza,

by stały się czymś nowym?

Kim jestem?

Czy tą historią,

którą sobie od lat opowiadam?

Czy odbiciem w twoich oczach,

które tak kocham?

Jak zaufać,

że nawet śmierć przeminie?

Co?

Siedzę

z prostymi plecami.

W namiocie bez ścian.

Ptactwo jest głośne.

Czuję siebie głębszą.

Za granicą tego,

kim jestem,

odsłaniam się sobie inna.

Ptak śpiewa we mnie,

choć siedzi za oknem.

Kiedy otwierasz

serce na świat,

odczuwam to.

Pomimo, że jesteś

tak różna,

ożywia nas to samo.

Ślubowanie

Czujące istoty są niezliczone,
żadnej z nich nie mogę wyzwolić,
bo jestem tylko Ja.

Nikogo nie możesz wyzwolić,
bo nie ma kogo wyzwalać.

Kiedy to pojmiesz,
rzeczy odnajdą właściwe
miejsce.

Sen

Nie ma ciebie.
Nie ma mnie.
Kim jest ten,
kto sądzi,
że żyje w oddzieleniu
od reszty stworzenia?
Ten duży, brązowy pies
i ja jesteśmy obliczami tego samego.
On śpi na ulicy.
Ja mam łóżko wysoko pod sufitem.
Cały świat jest Domem.
Nie ma gdzie się skryć,
ani przed czym uciec.
Szum komputera.
Kieliszek wina.
Spokój.
Miłość.
Zaufanie.
Sen.

ofiara

Jeszcze mamy dziś.
Może też jutro.

Każdy dzień szczęścia
w ofierze dla tych,
co nie zdążyli.

o lęku że podobno jest myślą

84 osoby zabite w Nicei.
Dokąd odeszły?

"Kto będzie następny?"

Lęk to podobno tylko myśli.

W gruncie rzeczy
teraz jest tylko stukot tramwaju
mały kłujący ból w udzie
i zapach ciebie na moim policzku
po tym jak spałam na twoim ramieniu,
zmęczona.

Egzystencjalnie

Ptasi śpiew

wypełnia czaszkę.
Ziemia pod plecami jest chłodna.
Chmury przetaczają się przez błękit nieba,
a zieleń roślin odżywia wyschłe oko.

________________________________

Nie ma innego świata,

innego życia,

niż to.

Modlitwa

Chór ptasi 
nachalnie kojący.
I wiatr niewidzialny
choć zielony.
Promienny uśmiech słońca
i opustoszałe niebo.
I tylko błękit!
błękit!
błękit!
Wdzierający się 
w zziębniętą duszę. 

Niech lato ogarnia
moje wnętrze.
Niech rozgrzeje 
we mnie ufność.
Niech błękit trwa
we mnie pomimo deszczu,
A oddech płynie
w falistym rytmie morza. 

Niech życie 
przepływa wartko 
niczym rzeka
spiesząca do oceanu.
Niech mnie bezkres
wielkiego nieba oczyści 
i niech mnie natchnie
gorącem słońca.
By patrzeć z odwagą w siebie
i w przód!

Niech na mnie spłynie 
wdzięczność od czubka głowy
po palce stóp
dla każdej chwili
dotychczas przeżytej 
i niech mnie otworzy Miłość
na stratę
na śmierć
i na WSZYSTKO!

Moja (wielka) miłość

Nie szukam już miłości

Od jakiegoś czasu mieszka ze mną

Jest włochata

i ma trochę pokrzywione zęby

Na fotelu z Ikei

z narzutą z Afryki

lub robić sobie szafę

W nocy chrapie

jednak gdy ją o to proszę
posłusznie przekręca się na bok

Je (za) dużo kiełbas

i pije (za) dużo piwa

Gra w gry o dżdżownicach

połykających kolorowe kulki

Kiedy jest głodna strasznie marudzi

Kiedy jest przeziębiona prawie umiera

Kiedy się boi tracę z nią kontakt

Moja miłość jest zupełnie inna

niż myślałam

że będzie

A mimo to

nie chciałabym

nawet o milimetr innej

poskładana

Poskładałeś
mnie z wielu kawałków

gdy rozbiło mnie życie
na tysiąc

Poemat o (nie)zwykłym poranku

6:30 -

krzątanina

odgłosy porannych czynności:

parzenie kawy

odpalanie papierosa

prysznic

szuranie nóg

po zimnej posadzce

przedpokoju

6:30 – 8:30 -

na wpół spanie

wpół leżenie

zakrywanie zziębniętych fragmentów ciała

a potem ich odkrywanie

bo za gorąco

8:30 -

alarm,

czyli niechętne podnoszenie się

bo spałam za krótko

za płytko

za szybko

Wita mnie rześkie 'dzień dobry'

- okrzyk zagrzewający do walki

z dniem spraw codziennych

oraz lekko opuchnięta twarz taty

Mycie ciała -

ciepły strumień wody

przyjemnie otulający skórę

Łyk kwaśnej kawy

Zakładanie bezsennych ubrań

oraz butów zdobytych

po okazyjnej cenie

Kosmetyczka

wyskubuje mi  brwi

Przede mną sterylnie biała ściana

Gdy się spojrzy trochę w bok -

widać tapetę w wielkie purpurowe kwiaty.

Przy 5. minucie wyrywania włosków
muszę powstrzymać

odruchy samoobronne

W domu czeka na mnie
jajecznica ze świeżym
szczypiorem

Słońce ogrzewa

ramię i twarz jasnym światłem

wpadającym przez okno samochodu

Białe chmury suną

po błękitnym tle

Kwietniowa zieleń pól -

ludzie coś zbierają.

Czy to już ziemniaki?

Zastanawiam się swa wielkomiejską

ignorancją.

Jest cicho i leniwie

A w głębi dramat wspomnień

i pamięć krzywd

Wiersz o twoim (nie)umarciu

Będziesz mógł umrzeć dopiero jak Ci na to pozwolę

Po wszystkich naszych wycieczkach
W góry
Nad morze
Nad jeziora mazurskie
I do bajecznej Tajlandii

Po wszystkich kłótniach
I jak śmiać się nie będzie już z czego
Bo wszystko zostanie obśmiane

I po tym jak wychowamy psa

oraz gdy wysmakuję wszystkie

zupy świata twojego autorstwa
Wtedy gdy twoje bycie i niebycie obok
Nie będą się od siebie różniły
Bo wygasną nasze pragnienia
I wtedy gdy wiersze będę pisać o skowronkach i wróblach

A nie o tobie

Ale teraz jest jeszcze wcześnie

Można powiedzieć zaledwie poranek
Naszej miłości
Więc mnie przytul -
bo tylko tak wracam do siebie do domu

I nie umieraj zbyt wcześnie
najlepiej nigdy -
niech świat o nas zapomni

na zawsze 

Wiersz w czterech aktach.

Słyszę wiatr wdzierający się przez nieszczelność okien.

Widzę jak białe, miękkie chmury przesuwają się niespiesznie po błękitnym niebie.

Rześkie powietrze orzeźwia moją skórę,

sprawiając że drobne włoski wyciągają swe ciekawe główki ku górze.

Na parapecie stoi storczyk – prezent na „ocieplenie domu”.

W połączeniu z okalającą go okienną ramą wygląda niczym obraz.

Czy cieszy się światłem?

'''

Nie mam wielu uczuć w tej chwili w sobie

- wdzięczność za to co widzę

oraz za to że jestem bezpieczna.

Głębiej ukryty jest strach,

że niedługo przestanę być bezpieczna i

że znowu zrobiłam coś źle

- niezbywalne poczucie winy,

że się człowiek w ogóle urodził;

żyje we mnie jak małe zwierzątko

o małych płucach i wielkich oczach.

Jest też zmęczenie

wielością wyborów i brakiem instrukcji

na to jak mogę mieć szczęśliwe życie.

Wije się wzdłuż kręgosłupa

i atakuje nogi zginając je lekko,

żeby się można było wygodniej

ułożyć na kanapie.

'''

Krajobraz myśli raczej montonny:

• powinnam znaleźć pracę na etat
• albo przynajmniej posprzątać w domu
• powinnam skończyć tłumaczyć książkę
  skoro dałam słowo pomimo tego, że już mi się nie chce
• powinnam wziąć prysznic i zrobić jogę
• trzeba było zadzwonić
• teraz pomyślą, że jestem tchórzem
• nie powinnam być tchórzem
• nie pownnam myśleć, że nie powinnam być tchórzem

Ponieważ ilość powinności przytłacza,

siedzę na kanapię i patrzę przez okno.

Nie robię nic.

'''

A kiedy myślę o tobie, to zła jestem,

że w takim pośpiechu dzisiaj wyszedłeś.

Zrobiłam ci kawę,

żeby było miło.

Nie lubię gdy cię nie ma,

bo wtedy słyszę samotność

małej dziewczynki

kwilącą cicho

w ciemnej komancie pamięci.

Mix pierogów i twoja dłoń

Zamówiłam
mix pierogów wegańskich.
Piję słodko-kwaśną lemoniadę.

Za oknem słońce
i tłumy błąkających się ludzi.

Moje relacje ze światem
są dziś raczej chłodne.
Wczoraj uderzył mnie w twarz.
Dziś się na niego boczę.

W takiej to już toksycznej relacji jesteśmy -
ja i świat.

Mimo wszystko warto w niej trwać:

aby znajdować stokrotki na wycieraczce
i twoją dłoń w nocy
- tak idealnie pasującą do mojej.

Udo większe, niż kiedyś.

Budzę się.

Za oknem taka prawie wiosna.

Ciebie nie ma.

Uczysz ludzi o różnicach między

perplexed a confused.

Dotykam swojego uda.

Jest większe, niż kiedyś.

Pierwsze zajęcia dopiero o 16.

Co począć z całym dniem?

Myślę sobie, że gdybyśmy mieli dziecko,

wtedy nie miałabym tych wszystkich pytań

o sens życia i o to którędy biegnie moja droga.

Zawsze myślałam o sobie jako o niespełnionej pisarce.

Wciąż nie piszę.

Oczy bolą mnie od komputera.

Smucę się w brudnym mieszkaniu

i tęsknię do oceanu i dziecka.

Naprzemiennie.

Przede mną blado-fioletowe tulipany się chyboczą w wazonie

ze słoika na stoliku z Ikei.

Nasze życie nie jest takie jak z katalogu z Ikei,

ale przynajmniej stolik mamy.

Kawa wystygła w filiżance.

Wielkie miasto rozbudzone.

Chłód na moich dłoniach

- okno otwarte.

A gdybym była w innym kraju?

A gdybym miała dużo pieniędzy?

A gdyby mnie kto inny wychował?

Kim bym wtedy była?

Czy byłabym szczęśliwa?

Kura domowa

Jestem kurą domową

w białym szlafroku

i turbanie z niebieskiego ręcznika

Wstałam późno

Wypiłam czarną kawę z odrobiną cukru

Wystawiłam zegarki na sprzedaż w internecie

Teraz słucham deszczu zza okna

jak dzwoni delikatnie o parapet

i jak zaczyna uderzać coraz mocniej

Lakier na moich paznokciach poodpryskiwał

szczególnie na czubkach

pewnie go zjadłam

Naczynia wysypują się brudne

ze zlewu

Siedzę na kanapie

Piszę wiersz

Ach gdybym paliła

to bym się wychyliła przez okno

i paląc patrzyłabym z wyższością

na beton pode mną i ludzi

których nie widzę

Wyobrażałabym sobie

że niczym paryska myślicielka

tworzę historię

snując swe myśli i sądy

Jestem polskim

nieodkrytym jeszcze talenciem

grzeczną wychowanką systemowej edukacji

owocem miłości "to chyba to"

Choruję na niemoc

i uszczerbki w poczuciu własnej wartości

Jak wszyscy

Ale przynajmniej mogę napisać wiersz

i pomarzyć że jestem kimś innym

Drogie naczynia już do was idę

Mocząc rękawy szlafroka

Przywrócę wam waszą godność

wodą gąbką i płynem

Skrzydła jak skały

Jesiennie dziś

Sennie

Deszcz pada, zimny wiatr przemarza ciała...i kości

Na coś czekam

Nie przyjdzie to stamtąd albo tam albo wtedy 

To żyje we mnie

pełne radosne gotowe

I czeka aż się obudzę

Śpiące skrzydła

stają się ciężkie jak skały

Nie można o nich zapomnieć, bo są

i ciążą

Kiedy się je odetnie pzostaną blizny

i pewnego rodzaju kalectwo

Więc się nimi porusza od czasu do czasu

cudacznie nieudacznie

I się marzy o śnie na wieki i na zawsze

Albo nagłym przebudzeniu do szalonego lotu

Kto miał nas nauczyć latać i nie nauczył?

Albo kto sprawił, żeśmy zapomnieli

jak rozpościerać skrzydła i wzbijać się w powietrze tysiąca możliwości...?

Transmisja

„Zanim otworzysz usta,

twoja mowa jest już ukończona.

Zanim zrobisz krok,

już jesteś na miejscu”.

Wachlarz oddechu

pozwala

chmurom płynąć.

Jestem chmurą czy niebem?

Oddechem czy oddychającym?

Odmęty wrażeń, słów, pragnień i myśli.

Łagodny szelest oddechu

przestrzeń w klatce piersiowej

unoszenie i opadanie brzucha

Twoje niebieskie oczy.

W złotym świetle

na zawsze razem

takie same czy różne?